Orliki

Orlik (Aquilegia caerulea i Aquilegia vulgaris) jest rośliną blisko spokrewnioną z powojnikiem, zaliczaną do rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae).

Orliki cieszą się dużą popularnością, często więc można spotkać je zarówno w ogrodach, jak i na tarasach, których są prawdziwą ozdobą. Rośliny te zwykle kwitną późną wiosną, na  przełomie maja i czerwca, tworząc bardzo efektowne kwiaty o wspaniałych, nasyconych barwach.

Orliki wymagają dużych ilości składników odżywczych, dzięki czemu najlepiej czują się na bogatych w próchnicę glebach wapiennych. Ważne jest, aby ich stanowisko nie było zbyt gęsto porośnięte przez inne rośliny, które stanowiłyby konkurencję i zabierałyby część składników odżywczych.

Orlik, mimo, iż lubi ciepło, nie czuje się dobrze w miejscach stale eksponowanych na słońce. Idealnym stanowiskiem dla tej rośliny będzie ciepłe, zaciszne, częściowo zacienione miejsce, na przykład w niedalekiej odległości od wysokich krzewów. Orliki lubią „rozprostowywać korzenie”, najlepiej więc czują się, rosnąc w pewnej odległości od innych bylin. Jeżeli mają zapewnioną odpowiednio duża przestrzeń, bardzo dobrze i łatwo się rozsiewają,ciesząc oko pięknymi, efektownymi kwiatami.

Orliki ogrodowe (A. vulgaris), osiągają ok. 50 cm wysokości i wytwarzają kwiaty o opuszczonych kielichach. Natomiast orliki błękitne (A. caerulea) mają przy kielichach długie i proste łodygi i ,w zależności od odmiany, mogą osiągnąć nawet 80 cm wysokości.

Rośliny te należy wysiewać w okresie od czerwca do lipca, na głębokości ok. pół centymetra. Jeżeli utrzymują się temperatury rzędu 15-20 stopni Celsjusza, posiane nasiona wykiełkują w czasie trzech do czterech tygodni. Młode rośliny należy później rozsadzić w taki sposób, aby odległość pomiędzy nimi była nie mniejsza, niż 25 cm. Pierwszych kwiatów można spodziewać się na przełomie maja i czerwca następnego roku.

Orliki potrafią odwdzięczyć się za troskliwą pielęgnację – jeżeli będziemy regularnie usuwać łodyżki z martwymi kwiatami, roślina powtórnie zakwitnie jesienią. Warto jednak pamiętać o pozostawieniu dojrzałych torebek nasiennych, aby rośliny mogły samodzielnie się rozsiać.